Trasa nr 2: Pętla wokół Borów Niemodlińskich

Kolejna łatwa trasa leśna pokazująca piękno Borów Niemodlińskich. Podczas tej wycieczki odwiedzimy okolice dwóch niewielkich, ale interesujących rezerwatów przyrody – „Złote bagna” koło Szydłowa oraz „Jaśkowice”. Przejedziemy przez trzy malownicze wioski gminy Tułowice – Tułowice Małe, Skarbiszowice i Szydłów. Dwa dodatkowe warianty alternatywne pozwolą wydłużyć wycieczkę o dojazd do Prószkowa i Komprachcic położonych tuż za Borami Niemodlińskimi i granicami gminy Tułowice. Wszystkie drogi gruntowe, którymi się poruszamy, są dobrej jakości i można je pokonać również na rowerach miejskich i turystycznych.

MAPA TRASY: https://www.google.com/maps/d/u/0/viewer?mid=1HhGPyBtBfCjN5559I0bJdCfeo_Yb7Lk&usp=sharing

CHARAKTERYSTYKA TRASY

Rodzaj trasy	łatwa, turystyczno-terenowa
Długość trasy	35,8 / 46,6 / 45,1 km
Czas przejazdu	2,0–3,0 / 3,0–4,0 / 3,0–4,0h
Drogi asfalt/bruk	10,6 / 19,4 / 18,4 km
Drogi gruntowe	25,2 / 27,2 / 26,7 km
Suma podjazdów	57 m
Suma zjazdów	57 m
Najwyższy punkt	199 m n.p.m.
Najniższy punkt	170 m n.p.m.
Dojazd samochodem	parkingi Tułowice, ul. Ceramiczna (osiedle)
Dojazd pociągiem	Tułowice, Szydłów, Komprachcice (linia Opole - Nysa)

CIEKAWE MIEJSCA NA TRASIE

Tułowice

Tułowice to malownicza miejscowość położona w samym sercu Borów Niemodlińskich, w dolinie rzeki Ścinawy Niemodlińskiej. To siedziba prężnie rozwijającej się gminy. Okolice miasta charakteryzują się wyjątkowo wysokim zalesieniem, które zajmuje aż 70% powierzchni gminy oraz łagodnym mikroklimatem Niziny Śląskiej. Pierwsza wzmianka o Tułowicach pochodzi z 1447 r., kiedy to znane były pod nazwą Thylowicz. Historia miejscowości nierozerwalnie wiąże się z produkcją ceramiki, która rozpoczęła się tutaj na początku XIX w. z inicjatywy grafa Ludwika Praschmy. Jego dzieło od 1889 r. kontynuował Erhard Schlegelmilch. Najważniejszym zabytkiem architektonicznym miasta jest klasycystyczny pałac z przełomu XVIII i XIX wieku. Ciekawie prezentują się również tutejsze kościoły: pw. Zmartwychwstania Pańskiego oraz pw. św. Rocha. W zabytkowym budynku starego dworca kolejowego znajduje się kameralne Muzeum Ceramiki "TUŁOWICE poKolei". Po przeciwnej stronie torów, w dawnej fabryce porcelany zlokalizowane jest większe Muzeum Porcelany Śląskiej.

Tułowice, Pałac i park

Pierwszy zamek stał w Tułowicach już w XVIII wieku i była to prosta, jednoskrzydłowa budowla. W drugiej połowie XIX wieku, za czasów rodziny Frankenbergów, obiekt przeszedł gruntowną przebudowę, zyskując swój obecny, efektowny wygląd w stylu neorenesansowym. To wtedy dobudowano dwa nowe skrzydła i podwyższono pałac. Budowla charakteryzuje się bogato zdobionymi elewacjami, wieżyczkami oraz ryzalitami. Wnętrza pałacu kryją pamiątki po dawnych właścicielach oraz ślady świetności Tułowic jako centrum produkcji porcelany. Rezydencja otoczona jest rozległym parkiem krajobrazowym o powierzchni ponad 6 ha, który jest domem dla wielu rzadkich i egzotycznych gatunków roślin, takich jak tulipanowce amerykańskie, dęby błotne czy choiny kanadyjskie. Najciekawszym obiektem w parku jest dawna piwnica lodowa, w której przechowywano produkty spożywcze. Całość kompleksu pałacowo-parkowego dopełniają pozostałe zabytkowe budowle: czworak, stajnia oraz pozostałości murowano-szachulcowego młyna wodnego z 1763 roku. Obecnie w zabudowaniach przypałacowych mieści się Zespół Szkół. Wnętrza pałacu udostępniane są do zwiedzania jedynie okazjonalnie, ale można go obejrzeć dokładnie z zewnątrz.

Tułowice, Willa przy ul. Parkowej 7

Zabytkowy pałacyk przy ul. Parkowej 7, znany jako „Stara Willa” jest nierozerwalnie związany ze złotym wiekiem tułowickiej porcelany. Został wzniesiony ok. 1890 roku dla Erharda Schlegelmilcha – wizjonerskiego dzierżawcy, a później właściciela tutejszej fabryki, który przekształcił lokalną manufakturę w potężne przedsiębiorstwo o światowej sławie. Budynek, malowniczo położony na skraju parku krajobrazowego w bliskim sąsiedztwie pałacu, zachwyca swoją architekturą. Jest to murowana z cegły, dwukondygnacyjna rezydencja o urozmaiconej bryle, którą zdobią liczne ryzality, kamienne boniowania w narożach oraz charakterystyczna wieżyczka zwieńczona iglicą. Mimo upływu lat we wnętrzach willi zachowały się fragmenty oryginalnego, luksusowego wyposażenia, w tym unikatowy żyrandol wykonany w całości z białej tułowickiej porcelany przez mistrza Wilhelma Kahlerta, a także zabytkowe boazerie i stolarka drzwiowa. Choć obecnie budynek nie jest udostępniony do zwiedzania, warto go obejrzeć z zewnątrz.

Tułowice, Kościół św. Rocha

Pierwszy kościół stojący w Tułowicach był drewniany i nie zachował się do dziś. Obecną świątynię zbudowano w latach 1829-1840 w neoklasycystycznym stylu bazylikowym. Wnętrze kościoła skrywa cenne zabytki sakralne: ołtarz główny z wizerunkiem św. Rocha oraz dwa ołtarze boczne z wizerunkami Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. Przy murze kościoła znajduje się ślad po dawnych właścicielach ziem tułowickich – płyta nagrobna zmarłego w 1598 roku Heinricha von Dreske, ukazująca postać brodatego rycerza w zbroi.

Tułowice, Kościół Zmartwychwstania Pańskiego

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Tułowicach to dawna świątynia ewangelicka, wzniesiona w 1913 roku z inicjatywy Erharda Schlegelmilcha, właściciela słynnej tułowickiej fabryki porcelany. Fundator budował go z myślą o licznych fachowcach i mistrzach zdobnictwa, których sprowadził z Suhl w Turyngii do pracy w swoich zakładach. Świątynia przez dziesięciolecia służyła lokalnej społeczności ewangelickiej, a po II wojnie światowej, w wyniku zmian demograficznych, została opuszczona i przez długi czas niszczała, służąc przejściowo jako aula pobliskiego Technikum Leśnego. Dopiero w 1990 roku, dzięki staraniom władz kościelnych i lokalnej społeczności, obiekt odrestaurowano i uroczyście poświęcono jako rzymskokatolicki kościół filialny.

Tułowice, dawna Fabryka Porcelany / Muzeum Porcelany Śląskiej

Produkcja fajansu, a potem porcelany w Tułowicach sięga początku XIX wieku. Pierwsza fabryka fajansu powstała tu w 1813 roku. Obecnie stojąca w mieście fabryka porcelany została uruchomiona w 1894 roku. Jej budowę zainicjowała rodzina Schlegelmilch. Fabryka szybko stała się potęgą na skalę światową, a sygnowana znakiem „RS Tilowitz” porcelana trafiała na najbardziej wymagające rynki, w tym do Stanów Zjednoczonych, które do pierwszej wojny światowej były głównym rynkiem zbytu tułowickiej porcelany. Wyroby te charakteryzowały się niezwykłą lekkością, cienkością ścianek oraz bogatymi zdobieniami z motywami roślinnymi i scenami rodzajowymi.

Obecnie teren nieczynnej już fabryki to fascynujący kompleks architektury postindustrialnej, który mimo upływu lat zachował swój unikatowy charakter. Warto zwrócić uwagę na ceglane zabudowania hal produkcyjnych oraz dawne budynki administracyjne. Część obiektów została zrewitalizowana. Na terenie fabryki znajduje się dziś Muzeum Porcelany Śląskiej. W placówce zgromadzono tysiące eksponatów pochodzących z kilkunastu śląskich manufaktur, ze szczególnym uwzględnieniem wyrobów tułowickich zakładów Schlegelmilchów. Zwiedzający mogą tu podziwiać: kunsztownie zdobione serwisy kawowe i obiadowe, unikatowe figurki, wazony oraz przedmioty codziennego użytku. Ekspozycja ukazuje także ewolucję technologiczną i artystyczną produkcji – od wczesnych fajansów po luksusową porcelanę eksportowaną niegdyś do najbardziej eleganckich domów handlowych w Europie i Ameryce. W muzeum można dowiedzieć się o tajnikach pracy dawnych mistrzów, a także zobaczyć archiwalne zdjęcia i dokumenty związane z życiem robotników oraz właścicieli fabryki. Więcej na stronie: https://muzeumporcelany.muzeatechniki.pl/.

Tułowice, Muzeum Ceramiki „Tułowice poKolei”

Najnowsza placówka muzealna Tułowic mieści się w zabytkowym dworcu kolejowym. Miejsce to w niezwykły sposób łączy historię lokalnego rzemiosła z tradycjami kolejnictwa. Ekspozycja skupia się na prezentowaniu bogactwa tułowickiej ceramiki, od najstarszych wyrobów fajansowych, przez słynną porcelanę z okresu rodziny Schlegelmilchów, aż po bardziej współczesne projekty z czasów powojennych. Zwiedzający mogą tu nie tylko podziwiać gotowe naczynia o misternych zdobieniach, ale także dowiedzieć się więcej o procesie ich powstawania oraz o ludziach, którzy tworzyli historię tutejszych zakładów. Muzeum pełni funkcję centrum edukacyjnego i kulturalnego, gdzie organizowane są warsztaty oraz spotkania promujące dziedzictwo Borów Niemodlińskich. Więcej na stronie: https://tulowice.pl/4670/muzeum-ceramiki-tulowice-pokolei.html.

Bory Niemodlińskie

Bory Niemodlińskie to potężny kompleks leśny, będący największym skupiskiem drzew w zachodniej części górnej Odry, obejmujący obszar 480 kilometrów kwadratowych. To wyjątkowe miejsce jest żywą pamiątką po historycznej Przesiece Śląskiej, gdzie do dziś można podziwiać pierwotny charakter nizinnych lasów mieszanych i liściastych, typowych dla dawnych puszcz. Geograficznie teren ten charakteryzuje się licznymi niewielkimi wzniesieniami Wału Niemodlińskiego, których wysokość przekracza 200 metrów n.p.m., urozmaicając nizinny krajobraz. Obszar Borów jest strefą chronionego krajobrazu i stanowi ostoję dla wielu rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Jedną z największych atrakcji Borów jest ich niezwykłe bogactwo wodne – tutejsze akweny, stawy i śródleśne torfowiska zajmują łącznie aż 1000 ha. Szczególnym miejscem są Stawy Niemodlińskie, powstałe w XVI i XVII wieku w wyniku zagospodarowania wyrobisk rud darniowych. Przez Bory prowadzą liczne drogi leśne, przy których można odnaleźć historyczne pamiątki: leśniczówki z herbami rodu Frankenbergów czy symboliczne kolorowe krzyże: Biały, Zielony i Czarny, będące ważnymi punktami orientacyjnymi na szlakach.

Bory Niemodlińskie, Kolorowe Krzyże

Kolorowe krzyże w Borach Niemodlińskich to jedna z większych ciekawostek turystycznych regionu. W głębi lasu, na styku dawnych granic własnościowych i administracyjnych, odnaleźć można cztery symboliczne znaki: Czerwony, Biały, Zielony oraz Czarny Krzyż. Każdy z nich ma swoją unikalną historię i pełni funkcję ważnego punktu orientacyjnego, ułatwiającego nawigację w gęstym kompleksie leśnym. Choć współczesne krzyże są odnowionymi replikami, ich lokalizacja pozostaje niezmienna od pokoleń, a każda barwa niesie ze sobą inne przesłanie lub legendę. Jako pierwszy powstał Czerwony Krzyż, który stanął w miejscu dawnej karczmy. Wedle legendy, pewnej nocy karczma spłonęła wraz z mieszkańcami, a krzyż w kolorze ognia ma upamiętniać tę tragedię. Biały Krzyż znajduje się przy historycznym trakcie łączącym Tułowice z Prószkowem i według lokalnych podań stanął w miejscu, w którym robotnicy leśni znaleźli ciała zamordowanej w niewyjaśnionych okolicznościach rodziny z dziećmi. Zielony Krzyż postawił właściciel okolicznych dóbr ziemskich, aby upamiętnić dzień, w którym upolował niezwykłego jelenia. Najpóźniej stanął Czarny Krzyż. Wedle miejscowych opowieści znajduje się on w miejscu śmierci leśniczego zastrzelonego przez kłusownika.

Bory Niemodlińskie, Rezerwat Przyrody „Złote Bagna”

Rezerwat przyrody „Złote bagna” to rezerwat torfowiskowy o powierzchni prawie 40 ha położony w pobliżu miejscowości Szydłów. Powstał w celu ochrony unikatowych w skali regionu torfowisk przejściowych i wysokich oraz otaczających je borów bagiennych. Obszar ten jest niezwykle ważny dla zachowania rzadkich gatunków roślin, takich jak rosiczka okrągłolistna, żurawina błotna czy wełnianka, które tworzą tutaj miękkie, zielono-złote dywany, od których rezerwat wziął swoją nazwę. Teren rezerwatu jest ostoją ciszy, gdzie przy odrobinie szczęścia można zaobserwować rzadkie gatunki ptaków, w tym żurawie oraz liczne płazy i gady związane z wilgotnymi siedliskami.

Bory Niemodlińskie, Rezerwat Przyrody „Jaśkowice” (gmina Prószków, powiat opolski)

Niewielki rezerwat przyrody „Jaśkowice” położony jest w środku lasu, w pobliżu miejscowości o tej samej nazwie. Powstał on w celu ochrony unikatowego fragmentu lasu mieszanego, w którym dominują sędziwe dęby szypułkowe oraz modrzewie europejskie. Wiele z tutejszych drzew osiągnęło imponujące rozmiary, a dwa z nich uzyskały status pomników przyrody. To 200-letnie okazy modrzewia o średnicy pnia 210 i 250 cm. Miejsce to jest szczególnie cenne dla przyrodników, ponieważ zachowały się tu rzadkie zespoły roślinne typowe dla dawnej Przesieki Śląskiej, które gdzie indziej zostały wyparte przez gospodarkę leśną.

Ligota Tułowicka

Historia Ligoty Tułowickiej sięga średniowiecza, a nazwa „Ligota” sugeruje dawne zwolnienie osadników z opłat na rzecz pana feudalnego, co miało zachęcić do zasiedlania tych leśnych terenów. Miejscowość zachowała swój kameralny charakter, a jej zabudowa harmonijnie współgra z otaczającą naturą. Przez wieś przepływa rzeka Ścinawa Niemodlińska, która wraz z okolicznymi mniejszymi ciekami wodnymi tworzy malownicze rozlewiska i wilgotne łąki, będące rajem dla obserwatorów przyrody. W miejscowości warto zwrócić uwagę na dawny, murowano-drewniany młyn wodny z połowy XIX w. (obecnie dom nr 21) oraz zabudowania dawnego. XIX-wiecznego folwarku.

Ligota Tułowicka, Kopalnia Bazaltu „Rutki-Ligota”

W kopalni odkrywkowej „Rutki-Ligota” położonej obok Ligoty Tułowickiej i Tułowic wydobywa się kamień bazaltowy. Wstęp na teren kopalni jest wzbroniony dla osób postronnych, ale przy drodze biegnącej południową stroną kopalni znajduje się punkt widokowy, z którego możemy podziwiać księżycowy krajobraz wyrobiska o wyjątkowo wysokich i stromych ścianach.

Skarbiszowice

Skarbiszowice to urokliwa wieś niemal całkowicie otoczona Borami Niemodlińskimi. Jej lokalizacja sprawia, że jest to jedno z najspokojniejszych miejsc w regionie, idealne dla rowerzystów szukających kontaktu z nieskażoną przyrodą. Miejscowość ma długą historię, a jej nazwa pojawia się w dokumentach już w XIV wieku. Wieś założono przy jednym z głównych traktów handlowych historycznego Śląska biegnącym z Wrocławia przez Racibórz do Czech. Według legendy w wiosce niegdyś znajdował się młyn „w którego skrzydła dmuchał diabeł”. Skrzydła poruszały się nawet w bezwietrzną pogodę, co tłumaczono właśnie działaniem sił nieczystych. Do czasów współczesnych zachowały się jedynie fundamenty młyna. W Skarbiszowicach warto odpocząć chwilę przy pięknie zagospodarowanych terenach zielonych nad Stawem Ogrodowym, przy drodze do Tułowic.

Szydłów

Historia położonego w sercu Borów Niemodlińskich Szydłowa sięga średniowiecza. Wieś charakteryzuje się tradycyjną zabudową, w którą wkomponowane są kapliczki i krzyże przydrożne, stanowiące świadectwo lokalnej pobożności i historii. Głównym obiektem wartym zobaczenia w wiosce jest zabytkowy kościół pw. św. Józefa. Świątynia ta została wzniesiona w 1912 r. i pierwotnie służyła lokalnej wspólnocie ewangelickiej. Architektura kościoła jest skromna, ale pełna uroku. Budowla posiada charakterystyczną, niewysoką wieżę zwieńczoną ostrosłupowym hełmem. Jej wnętrze po II wojnie światowej zostało dostosowane do potrzeb liturgii katolickiej. Okolice Szydłowa to gratka dla miłośników przyrody. W bezpośrednim sąsiedztwie wsi znajdują się unikatowe torfowiska oraz śródleśne stawy, które są ostoją dla rzadkich gatunków ptaków i roślin.

Tułowice Małe

Niewielka miejscowość położona na północ od Tułowic słynęła niegdyś z produkcji żelaza. Okolice obfitowały w rudy darniowe stosowane w jego produkcji. Już w XVII w. w miejscowości pojawił się pierwszy piec do wytopu żelaza. Wkrótce powstała pierwsza huta, która szybko odniosła sukces na lokalnym rynku. Jej specjalnością były cynowane urządzenia rzeźnicze, urządzenia mleczarskie oraz sprzęt dla rybołówstwa i mleczarstwa. Produkowano tu również odlewy dla kopalń i hut. Dziś po dawnym przemyśle nie ma już śladu, a o tradycjach hutniczych wsi przypomina już tylko swoją nazwą Staw Hutnik położony malowniczo w centrum miejscowości.

Komprachcice, Kościół św. Franciszka z Asyżu

Obecny kościół w Komprachcicach został zbudowany w latach 30. XX wieku, a jego konsekracji dokonano w 1936 roku. Wcześniej stała tutaj drewniana świątynia, którą po zbudowaniu nowej zachowano jeszcze przez kilka lat, a w 1941 r. przeniesiono ją wraz z całym wyposażeniem do nowej parafii w Ochodzach. Obecna budowla to trójnawowa bazylika przykryta dwuspadowym dachem z masywną wieżą posiadającą cechy stylu romańskiego. Na fasadzie umieszone są figury św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus i św. Franciszka z Asyżu. Wnętrze kościoła skrywa jedyne w woj. opolskim zachowane organy znanej firmy Steinmeyer.

Ochodze, Drewniany Kościół św. Marcina

Kościół powstał w 1702 r. i stał początkowo w Komprachcicach. Po zbudowaniu tam nowej świątyni, drewniany obiekt wraz z całym wyposażeniem przeniesiono w 1941 r. do Ochodzy. Budowla ma konstrukcję zrębową z wieżą o konstrukcji słupowej. Dach i ściany pokryte są gontem. We wnętrzu znajduje się wiele cennych zabytków sakralnych. Na belce tęczowej widoczny jest krucyfiks z XVI wieku. Obok stoją rzeźby św. Piotra i św. Pawła z XVII wieku. Barokowy ołtarz główny powstał razem z kościołem. Pośrodku niego znajduje się rzeźba św. Marcina, a po bokach rzeźby św. Grzegorza i św. Mikołaja. Warto także zwrócić uwagę m.in. na zabytkowe: ambonę, chrzcielnicę oraz ołtarze boczne.

Prószków, Zamek Prószkowskich

Zamek w Prószkowie zaprojektowany został przez włoskich architektów, a jego budowę zainicjował hrabia Jerzy Prószkowski w 1563 roku. Podczas potopu szwedzkiego zamek został zniszczony. Odbudowano go ponownie w 1677 roku. W XIX wieku zakupił go król pruski Fryderyk II, który urządził tu Akademię Rolniczą. Później budynek został zaadaptowany na potrzeby szpitala. Na terenie zamku znajduje się niewielki park, niestety niedostępny do zwiedzania. Obecnie funkcjonuje tu dom pomocy społecznej, więc nie uda się zobaczyć wnętrz zamku, ale warto odpocząć chwilę na zacienionym skwerze przy nim, skąd można mu się lepiej przyjrzeć.

Prószków, Kościół św. Jerzego

Kościół w Prószkowie powstał w 1578 r., a ufundował go hrabia Jerzy Prószkowski. Jednak drewniany kościółek stał w tym miejscu już w średniowieczu. W 1578 r. zbudowano pierwszą murowaną świątynię, która została spalona przez Szwedów podczas wojny trzydziestoletniej. Odbudowano ją w 1687 r. według projektu florenckiego architekta Giovanniego Seregno i w takiej formie stoi do dziś. Z pierwszej budowli murowanej do dziś zachowały się rzeźby św. Piotra i Pawła, barokowe ołtarze, piękna loża kolektorska Prószkowskich, ambona i trzy 400-letnie dzwony.

SKRÓCONY PRZEBIEG TRASY

Tułowice (stacja kolejowa – ul. Porcelanowa) • Tułowice Małe • Skarbiszowice • rezerwat przyrody „Złote bagna” • Szydłów (stacja kolejowa Szydłów Centrum – ul. Opolska – ul. Sosnowa) • Bory Niemodlińskie (dojazd pożarowy 33 – dojazd pożarowy 23 – dojazd pożarowy 32 – dojazd pożarowy 1 – dojazd pożarowy 38 – dojazd pożarowy 25A – dojazd pożarowy 5) • Ligota Tułowicka • Tułowice (ul. Kościuszki – ul. 1 Maja – ul. Porcelanowa – stacja kolejowa)

SZCZEGÓŁOWY PRZEBIEG TRASY

Plik *.gpx: Trasa nr 2: Pętla wokół Borów Niemodlińskich

0,0 km

Tułowice – Jaśkowice, las (długość odcinka: 18,5 km)

Ze stacji kolejowej w Tułowicach dojeżdżamy do głównej ul. Porcelanowej i skręcamy w lewo. Za torami mijamy dawną fabrykę porcelany i zmierzamy do Tułowic Małych. Na skrzyżowaniu przy Stawie Hutnik skręcamy w prawo i poruszamy się dalej niebieskim szlakiem rowerowym. Półtora kilometra dalej skręcamy na skrzyżowaniu w lewo i po chwili wjeżdżamy do Skarbiszowic, mijając po prawej stronie ładnie zagospodarowane tereny rekreacyjne przy Stawie Ogrodowym. Skarbiszowice pokonujemy główną drogą i jedziemy dalej w kierunku Szydłowa. Na skrzyżowaniu przy przejeździe kolejowym kierujemy się prosto. Przed pierwszymi zabudowaniami skręcamy łagodnie w lewo i wąską, leśną drogą kierujemy się najpierw na północny wschód, a potem na północ. Leśną, terenową drogą jedziemy prawie 2 km do rezerwatu przyrody „Złote bagna”, na początku którego mijamy ukryty w lesie stary bunkier. Na następnym skrzyżowaniu przed kapliczką skręcamy w prawo. Na kolejnym leśnym skrzyżowaniu skręcamy łagodnie w drugą drogę w prawo i wracamy do Szydłowa, wjeżdżając do wsi przy stacji kolejowej Szydłów Centrum. Cały ten odcinek leśny możemy pominąć, jadąc na końcu Sakrbiszowic w prawo przez przejazd kolejowy i dalej główną drogą do centrum Szydłowa.

Za stacją kolejową Szydłów Centrum dojeżdżamy do głównej drogi i skręcamy w lewo. Na końcu zabudowań skręcamy w prawo, w ul. Sosnową i jedziemy cały czas prosto, aż dotrzemy na skraj lasu. Tu skręcamy łagodnie w lewo, na dojazd pożarowy 33. Jedziemy nim ok. 4,5 km do skrzyżowania z dojazdem pożarowym 23, gdzie skręcamy w lewo. Dwa skrzyżowania leśne dalej skręcamy w prawo, na dojazd pożarowy 32. Stąd możemy też pojechać dalej prosto, wydłużając wycieczkę o dojazd do Komprachcic (opis przejazdu w dalszej części). Jadąc trasą główną (dojazd pożarowy 32), kilometr dalej skręcamy w prawo i zaraz potem w lewo (nadal dojazd pożarowy 32). Nieco ponad 2 km dalej dojeżdżamy na skraj Borów Niemodlińskich nieopodal wsi Jaśkowice. Stąd możemy ruszyć w drogę powrotną do Tułowic lub wydłużyć wycieczkę do Prószkowa (opis przejazdu w dalszej części.

18,5 km

Jaśkowice, las - Tułowice (długość odcinka: 17,3 km)

Ze skraju lasu przy wsi Jaśkowice kierujemy się na południowy zachód dojazdem pożarowym 1 (skręcamy ostro w prawo). Po chwili, po prawej stronie w pewnym oddaleniu od drogi mijamy niewielki rezerwat przyrody „Jaśkowice”. Pięć kilometrów dalej, na rozwidleniu dróg zjeżdżamy z łagodnie w prawo z dojazdu pożarowego 1 na dojazd pożarowy 38. Dwa i pół kilometra dalej, na dużym skrzyżowaniu leśnym skręcamy w prawo, na dojazd pożarowy 25A (zielony szlak rowerowy). Po chwili docieramy do kolejnego, dużego, leśnego skrzyżowania przy Czerwonym Krzyżu. Tu skręcamy łagodnie w prawo, jadąc dalej dojazdem pożarowym 25A (zielony szlak rowerowy). Dwa kilometry dalej skręcamy łagodnie w lewo (dojazd pożarowy 25). Dwa skrzyżowania leśne dalej skręcamy w lewo, na dojazd pożarowy 5. Jedziemy nim cały czas prosto, aż opuścimy Bory Niemodlińskie. Za lasem mijamy kamieniołom Kopalni Bazaltu „Rutki-Ligota” z punktem widokowym. Dalej wjeżdżamy do Ligoty Tułowickiej, pokonujemy wioskę główną drogą i skręcamy w prawo, na drogę wojewódzką 405, wjeżdżając do Tułowic. Jedziemy główną drogą tak długo, aż dotrzemy do mety wycieczki przy stacji kolejowej w Tułowicach.

TRASA 2.B DOJAZD DO KOMPRACHCIC

Plik *.gpx: Trasa 2.B - Dojazd do Komprachcic

Trasa dłuższa o 10,8 km; całkowita długość trasy – 46,6 km

Gdy jadąc z Szydłowa przez las dojazdem pożarowym 33, skręcimy w lewo, na dojazd pożarowy 23, kierujemy się prosto, przejeżdżając wiaduktem nad autostradą A4 i po chwili wyjeżdżając z lasu do wsi Ochodze. Tutaj jedziemy najpierw prosto ul. Osiedle, potem na skrzyżowaniu skręcamy w prawo, w ul. Myśliwską i po chwili mijamy po prawej stronie zabytkowy, drewniany kościół św. Marcina. Dojeżdżamy do skrzyżowania z drogą wojewódzką 429, skręcamy w lewo i po 3 km docieramy do centrum Komprachcic, przy kościele św. Franciszka z Asyżu.

Na trasę główną wracamy tą samą drogą. Drogą wojewódzką 429 dojeżdżamy do Ochodzy. Na głównym skrzyżowaniu skręcamy w prawo, w ul. Myśliwską. Osiemset metrów dalej skręcamy w lewo, w ul. Osiedle. Opuszczamy wieś, przejeżdżamy wiaduktem nad autostradą i na następnym, leśnym skrzyżowaniu skręcamy w lewo, na dojazd pożarowy 32 i kontynuujemy wycieczkę trasą główną.

TRASA 2.C DOJAZD DO PRÓSZKOWA

Plik *.gpx: Trasa 2.C - Dojazd do Prószkowa

Trasa dłuższa o 9,3 km; całkowita długość trasy – 45,1 km

Gdy w Borach Niemodlińskich jadąc dojazdem pożarowym 32, dotrzemy na skraj lasu przy wsi Jaśkowice, skręcamy w lewo na dojazd pożarowy 1 i po chwili jedziemy wiaduktem nad autostradą A4. Dojeżdżamy do skrzyżowania z mało ruchliwą drogą wojewódzką 429 i skręcamy w prawo. Trzy i pół kilometra dalej dojeżdżamy do ronda w Prószkowie, skręcamy w lewo i docieramy do prószkowskiego Rynku.

Na trasę główną wracamy tą samą drogą. Wracamy do ronda i skręcamy w prawo. Trzy i pół kilometra dalej, po wjechaniu do lasu skręcamy w lewo, na dojazd pożarowy 1. Osiemset metrów dalej, na dużym leśnym skrzyżowaniu skręcamy łagodnie w prawo (nadal dojazd pożarowy 1) i kontynuujemy wycieczkę trasą główną.

Przebieg trasy, opisy, zdjęcia i mapa:

Przemysław Supernak, SuperGlob